Blog bij de Club van Relaxte Moeders

Gouden idee

Relativeren, kunnen lachen om jezelf én goed voor jezelf zorgen: belangrijke ingrediënten voor het moederschap als je het mij vraagt. Onderstaand stuk is gepubliceerd op de website van de Club van Relaxte Moeders. Ben ik best trots op 😉

Ik leerde mijn BFF kennen tijdens mijn studententijd. Vanaf onze ontmoeting op dag één van de introductieweek in onze nieuwe stad waren we onafscheidelijk. We woonden in hetzelfde studentenhuis, gingen naar dezelfde kroeg en maakten elkaars Grote Keuzes over verkeringen, nieuwe studies en verhuizingen mee. We waren altijd in elkaars buurt en ik wist zelfs welke sokken ze die dag aan had. En dat dat gemakkelijk twee verschillende sokken konden zijn.

Jaren na die introductieweek, toen we afgestudeerd waren en allebei samenwoonden met een leuke vent kreeg ik met mijn liefde de kriebels. We wilden een kind! Het plaatje klopte helemaal, we waren eraan toe en tot ons grote geluk was ik binnen no-time zwanger. Alles was geweldig! Er was één lastig dingetje: mijn lieve vriendinnetje was nog helemaal niet zover. Ze wist niet of ze zelf ooit kinderen wilde, laat staan nú! Waar de roze wolken zich samenpakten in mijn hoofd, zag zij vooral poep, kwijl en geblèr voor zich. Ineens liepen onze levensfases uit de pas.

En dan wilden mijn verkering en ik ook nog naar het zuiden verhuizen, in de buurt van mijn ouders. Ik zag mijn toekomstige kinderen in een dorpse omgeving opgroeien, waar ze op straat zouden kunnen spelen en op de fiets een brood bij de bakker kunnen halen. We vonden een huis en alles was precies zoals we wensten, alleen: mijn bestie woonde ineens, voor het eerst, op een uur rijden van ons vandaan. Slik!

Ik werd moeder, mijn wereld verkleinde en ineens speelden luiers, speentjes, slaapgebrek en darmkrampjes de hoofdrol. Ik veranderde. Vriendin kwam regelmatig op de koffie en zag het allemaal met lede ogen aan. Ze deed enorm haar best om zich in mij te verplaatsen en te begrijpen wat me bezig hield. Omgekeerd begreep ik haar gevoel op een andere planeet te verkeren maar al te goed.

Tot mijn (en gelukkig ook haar eigen) vreugde werd ze zelf twee jaar later ook moeder. Uiteindelijk kregen we binnen vijf jaar samen vier kinderen. En hoewel er nog altijd een uur afstand tussen ons zat: we zaten weer op hetzelfde spoor! Maar we spraken elkaar wel minder intensief, want: druk, druk, druk. We misten elkaar en we misten vooral onze wijnavondjes en vriendinnengegiechel. Ik miste het ook dat ik niet meer wist welke sokken ze aan had, ik wist überhaupt niet meer wat voor sokken ze had!

En toen ontstond er Het Plan. Het plan om weer meer BFF-qualitytime te realiseren. Want waar knap je nou meer van op dan een avondje lachen, klagen, meeleven en flauwekullen? Daar zijn BFF’s voor uitgevonden! We spraken af dat we elke maand één avond voor elkaar zouden vrijhouden. Die avond komen we bij elkaar zodra de kinderen op bed liggen. We gaan de kroeg in, net zo lang als we volhouden en drinken een borrel (of twee, of…). We blijven bij elkaar logeren, ontbijten de volgende ochtend samen en nemen dan weer afscheid. De ene keer bij de een, de andere keer bij de ander.

En terwijl wij ons op zo’n avond heerlijk aan elkaar optrekken draaien onze gezinnen gewoon lekker door. Wij weten weer van elkaars wel en wee, we zien elkaars gezinnen zo geregeld én ik ben weer van haar sokken op de hoogte. Wij vinden dit een gouden idee en houden het inmiddels al vijf jaar vol. We wensen alle BFF’s deze constructie toe, want daar wordt de wereld nóg een beetje gelukkiger van!