Blog van de Binnenkamer

Superrelatie

Ik werd door mijn geliefde meegenomen naar het Superrelatie Weekend met David de Kock en Arjan Vergeer van 365 Dagen Succesvol. Hoe ging ik er heen? Eerlijk gezegd: met wat tegenzin. Gezien de openingsvraag van David en Arjan was ik niet de enige: ‘steek je hand op als je hier zit omdat je mee moest!’ De reden van mijn gevoel van lichte weerstand was misschien niet wat je zou denken (namelijk iets van ‘dat gepraat over gevoel enzo, daar heb ik niks mee’ of ‘mijn relatie is al goed genoeg’). De reden was een beetje arrogant, vrees ik. Ik dacht namelijk: ‘ik weet wel wat ze gaan zeggen, ik werk als psycholoog elke dag met deze materie. Dus wat ga ik daar voor nieuws leren? Het worden waarschijnlijk lange dagen.’ Maar: ik keek wel erg uit naar het moment dat ik de heren eens in het echt aan het werk zou zien. Ik zou er met een beroepsmatige blik naartoe gaan, besloot ik.

Mijn geliefde vond het reuze leuk om samen met mij te gaan, maar was ook licht gespannen. Wat als ik me inderdaad ging zitten vervelen? Welnu, het duurde precies vijf minuten voordat ik om was. De energie die David en Arjan uitstraalden! De grappen waarmee ze begonnen! De snelheid waarop ze te werk gingen! Ik was verkocht en mijn lief was opgelucht. Na die eerste vijf minuten kregen we de opdracht om allemaal een andere plek te zoeken en naast iemand te gaan zitten die je niet kende. Bijna 4000 mensen aan de stoelendans.

Ik stortte me in het weekend en vond het heerlijk. De Boodschap: zorg dat je liefde voelt voor jezelf en dat je de ander niet nodig hebt. Dan wordt de ander een aanvulling op je leven. Dat is de basis voor een superrelatie. Arjan kon het zo heerlijk vertellen allemaal. Serieuze materie met humor en eerlijkheid gebracht. David ging op het podium kundig aan de slag met mensen die dat wilden, waardoor voor iedereen herkenbare situaties en voorbeelden de revue passeerden. Waarbij je wonderlijke dingen zag gebeuren, je moet erbij geweest zijn om het te snappen.

Ik heb me geen seconde verveeld en de dagen duurden veel te kort. Inhoudelijk wist ik het allemaal misschien wel, maar toch kijk ik er nu weer anders tegenaan. En ik heb zó veel gevoeld. Ik heb tranen gehuild en tranen gelachen. Over mezelf, over mijn lief, over anderen die ik daarvoor nooit gezien had. En dat in twee dagen. En dat in een mensenmassa van ongeveer 4000 personen. Misschien vond ik dat wel het meest bijzonder. Dat de heren D&A het voor elkaar krijgen om zo’n intieme sfeer in zo’n gigantische hal te creëren. Ik zou het niet geloofd hebben als ik het niet zelf gevoeld had.

We gingen samen naar huis, met de bevestiging over ons tweetjes die we niet echt nodig hadden, maar die wel fijn was. Met concrete werkpunten om het nog beter te krijgen. En wat nou zo gek is, we waren er samen en we zijn samen naar huis gegaan. En toch heb ik een gevoel van gemis. Ken je dat? Zo’n gevoel dat je op kamp bent geweest met een club heel leuke mensen en dat het voorbij is. Een beetje heimwee.