Blog van de Binnenkamer

Vrijheid

“Peter en ik hebben de beschaving weer voor onbepaalde termijn verlaten. We zijn ergens in de bergen in Europa. Op een dag zal ik je bericht beantwoorden, maar verwacht enige vertraging alsjeblieft.”

Miriam
Ik zag een documentaire over de Nederlandse Miriam Lancewood. Ze woonde toen met haar man al een paar jaar permanent in de wildernis in Nieuw Zeeland, afgezonderd van de samenleving. Met een rugzak, een matje om op te slapen en een jachtgeweer, c’est ça. Ze zag er relaxed, stralend en gezond uit.

Beroepsdeformatie
Ik kan dagen op zulke verhalen herkauwen. Hoe moet dat zijn in de jungle? Wat beweegt haar? Zou ik dat ook kunnen? Wellicht een gevalletje beroepsdeformatie, maar ik vond het intrigerend. Toen bleek dat Miriam een boek geschreven had over haar leven in de jungle. Hoera! In dat boek omschrijft ze wat haar doel is: vrij zijn, in alle opzichten. De natuur is indrukwekkend. Ze worstelt met regen, kou en honger. De beschaving, die wij als normaal beschouwen, bekijkt ze met een frisse blik (wat een rare gewoonte eigenlijk, elke dag op uur en tijd in colonne heen en weer naar ons werk gaan). Ze heeft innerlijke pieken en dalen. Eigenlijk is het één grote mindfulness beoefening! Toch die beroepsdeformatie…. In het begin kreeg ze te maken met verveling, onrust en wervelende gedachten, maar na een week of twee begon dat te veranderen. Ze voelde kalmte. En ze merkte dat haar zintuigen veel beter gingen werken.

Mailwisseling
Ik wilde haar graag laten weten dat ik genoten had van haar boek en speurde internet af. Ik vond een email adres, stuurde een bericht en kreeg de melding die bovenaan dit stukje staat. Enige weken later kreeg ik antwoord. ‘Wat leuk dat je zo genoten hebt van mijn boek! […] Ik hoop dat mensen door het te lezen op zoek gaan naar vrijheid, welke manier dat ook moge zijn.’ Er ontstond een mailwisseling met tussenpozen van een paar weken. We hadden het over wat ‘vrijheid’ dan eigenlijk is en of het ook mogelijk is om vrij te zijn binnen onze samenleving. Met een gezin en hypotheek.

Vrij zijn is het opgeven van ‘goed willen zijn’
Toen ik vorig jaar mijn vaste baan opzegde om ruimte te maken voor nieuwe dingen, de ultieme vrijheid zou je zeggen, voelde ik me juist helemaal niet vrij. Ik voelde hoe moeilijk het was om ‘niet nuttig’ te zijn, ik voelde dat ik mezelf gevangen hield met allerlei gedachten en verwachtingen. Dit legde ik aan haar voor. Ze antwoordde: ‘Ja, er zijn verschrikkelijk veel van dat soort geprogrammeerde gedachten: je moet nuttig zijn, je moet een bijdrage leveren aan de maatschappij, je moet GOED zijn, een goede moeder, een goede burger, een goede vrouw voor je man… En wat is goed? Al die goede mensen bij elkaar; hebben we dan een goede samenleving? En zorgen we dan goed voor de aarde? Als je om je heen kijkt is er zo verschrikkelijk veel conflict. Achter hoeveel voordeuren is er geen ruzie bijvoorbeeld? Al die mensen proberen om goed te zijn, maar het werkt blijkbaar niet. Vrijheid is het opgeven van die schuldgevoelens. Ja, ik ken dat wel hoor, ik wilde ook altijd nuttig zijn. Maar nu denk ik: oh, dat is weer zo’n geprogrammeerde gedachte, daar ga ik me nu niks van aantrekken. Ik doe wel veel voor anderen, maar niet omdat het móet.’

Mindfulness
Het is de kern van mindfulness. Je gedachten en verwachtingen herkennen, maar ze niet persé moeten gehoorzamen. Het zijn tenslotte maar gedachten. Hersenspinsels. Als je het daarbij ook nog voor elkaar krijgt om zonder oordeel te zijn (want ook oordelen zijn hersenspinsels), mild te kunnen kijken naar jezelf en alles om je heen, dan word je vanzelf meer gelukkig en ontspannen. Vrij.

Oefening
Miriam en haar man zijn intussen begonnen aan een jarenlange wandeltocht in Europa. Ik kijk de komende zomervakantie met iets andere ogen om me heen in de bergen, denk ik. En ik ga daarna graag verder met mijn ‘gewone’ leven met gezin en hypotheek. Met de levenslange oefening om innerlijk vrij te zijn.

Foto: pexels.com